{ :: GumPun's :: }

         

สองมืออวบเกาะขอบกรงซี่เล็ก สายตาจ้องเขม็งไปยังสิ่งมีชีวิตตรงหน้า 
“.....”
“...ม๊าวว..”  เจ้าตัวเล็กขนฟูเดินเข้ามาเลียนิ้วเล็กๆที่ผ่านกรงเข้ามา ก่อนจะนั่งลงและจ้องตอบ 
“..พ..พี่อีทึก..”  เสียงหวานเล็ดลอดออกจากปากบางเพื่อเรียกคนที่ยืนห่างออกไป แต่สายตายังคงจับจ้องที่เดิม
“หือ? ว่าไง...โอ๊ะ”  เจ้าของชื่อเดินตรงมาหาซองมิน ก่อนจะก้มลงมองเจ้าตัวเล็กตรงหน้าด้วยเช่นกัน
“พี่ว่า..แมวตัวนี้มัน...”
“พี่คิดเหมือนผมรึเปล่า” ซองมินยิ้มหวานตาเป็นประกาย อิทึกหัวเราะเบาๆ ก่อนจะจับหัวรุ่นน้องโคลงไปมา
“แล้วเราคิดว่าอะไรล่ะ”
“เจ้าเหมียวตัวเนี้ย  ตามันเหมือน.....”
“เหมือนเจ้ามักเน่ใช่มั้ยล่ะ”  ซองมินหันมาพยักหน้ารัว อีทึกหัวเราะเสียงดังอีกครั้ง “คิดถึงนักรึไง?”
“โถ่พี่....” ปากบางเบะออกอย่างน่ารัก ก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าตัวเล็กในกรงแบบเดิม 

“อ๊ะ” เสียงหวานอุทานเมื่อเจ้าเหมียวลงไปนอนกลิ้งเล่นที่พื้นกรง ไม่นานนักขาหน้าเล็กๆตะกุยเข้ากับไหมพรมที่เจ้าของร้านแขวนไว้ให้ในกรง
“อ๊า~ น่ารักจังเลยอ้ะ!” ซองมินงับริมฝีปากตัวเองอย่างหมั่นเขี้ยว อีทึกยืนกอดอกมองการกระทำของน้อง 
“อยากเลี้ยงก็ซื้อซะสิ” ทันทีที่ขาดคำซองมินหันขวับมามองจนอีทึกยังเป็นห่วงคอของรุ่นน้องอยู่ไม่น้อย
“พี่...พี่ว่าอะไรนะ” คนตัวเล็กยันตัวเองให้ยืนขึ้น สองมือจับที่ต้นแขนของผู้เป็นพี่
“พี่บอกว่า อยากเลี้ยงก็ซื้อซะสิ ยืนมองอยู่ได้”
“ลูกผู้ชายห้ามคืนคำนะพี่!”
“อืมม..”
“สัญญาด้วยเกียรติของหัวหน้าวงที่โด่งดังที่สุดในเอเชียด้วย”
“อืออออ”
“ถ้าผิดสัญญา ผมจะประจานพี่ให้เอลฟ์ฟัง”
“จะซื้อไม่ซื้อ!”
“พี่ครับ ผมเอาตัวนี้!” ซองมินไม่ตอบอีทึกแต่ผละออกไปถามเจ้าของร้านที่ยืนมองอยู่นานสองนาน อีทึกยืนยิ้ม มองซองมินที่ก้มๆเงยๆอยู่กับเจ้าตัวเล็กในกรงที่กำลังจะได้มาเป็นเจ้าของในอีกไม่กี่นาทีนี้   





บางที โปรเจ็คๆนึง มันก็นานเกินไปสำหรับใครบางคนเนอะ?         

::::::::::::::: HYAKU ! :::::::::::::::::






“กลับมาแล้ว~” 
“กลับมากันแล้วหรอซองมิ..เห้ยยย!” อึนฮยอกชักขาขึ้นโซฟาทันทีเมื่อเห็นตัวอะไรบางอย่างกระโดดลงมาจากอ้อมอกของซองมิน 
“ตัวไรวะน่ะ!”
“ปากเสีย! นั่นฮยาคุนะ!” เสียงหวานแว๊ดขึ้นมาพลางวิ่งไล่เจ้าตัวเล็กที่วิ่งซนไปมาในห้องโถง
“อะไร..อะไรยาคู๊นะ?  ยาคูลท์หรอ ชื่อน่ากินดีว่ะพี่” 
“ฮยาคุ!! เรียกให้มันถูกหน่อยซี่ ~ คิดตั้งนานนะกว่าจะได้ชื่อเนี้ย” ซองมินที่จับลูกแมวตัวเล็กได้แล้ว ก็อุ้มพามานั่งบนโซฟาข้างๆอึนฮยอก ฮยาคุดมมือของคนแปลกหน้าก่อนจะเดินขึ้นมาบนตัก 
“น่ารักดีว่ะเห้ย...” มือขาวจัดอุ้มฮยาคุขึ้นมาพิจารณา
“ทำไมฉันรู้สึกว่าสายตามันคุ้นๆวะพี่...เหมือนเคยถูกมองเหยียดหยามด้วยสายตาแบบนี้จากที่ไหน? = =;”ซองมินหัวเราะในลำคอ ก่อนลูบหัวฮยาคุด้วยความเอ็นดู 
“นึกดีๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
“ฮยาคุ..ฮยาคุ...” อึนฮยอกพร่ำชื่อของเจ้าตัวเล็กไปมาราวกับใช้ความคิด..
“ คุ....คุ...คู๊?   อั่นแน่ะ! ซองมินนี่ ~” อึนฮยอกยิ้มพรางเหล่สายตาไปทางซองมินที่นั่งกอดหมอนอิงอยู่
“อ..อะไรเล่า!” ว่าแล้วหมอนอิงใบน้อยในมืออวบก็ฟาดลงไปที่หน้าตักของอึนฮยอกด้วยความเขิน (= =) 

“ว่อยย เขินแล้วมาฟาดฉันทำไมเนี่ย!?” มือขาวปล่อยฮยาคุลงที่พื้น ก่อนที่เจ้าเหมียวจะวิ่งว่อนไปทั่ว
“ไม่เกี่ยวกับคยูฮยอนซักหน่อย!”
“แล้วฉันพูดชื่อไอมักเน่นั่นตอนไหนเนี่ย! อย่าร้อนตัวได้มะ”  ซองมินนั่งนิ่งอ้าปากค้าง ในเมื่อไม่รู้จะแก้ตัวยังไง มืออวบที่มันว่างเกินไป จึงหยิบหมอนอิงมาฟาดต่อ
“โอ๊ยยย พอได้แล้วซองมิน!” 


“นี่ๆ  หยุดๆๆ!” อีทึกเดินเข้ามานั่งแทรกกลาง พร้อมกับขนมหนึ่งห่อ
“ทะเลาะกันทำไมเนี่ย มีเวลาว่างทั้งที พักผ่อนกันหน่อยสิ”
“ก็ยัยแม่ม่ายลูกติดคิดถึงสามีที่หนีไปจีนเนี่ย มันร้อนตัวอ่ะ อยู่ๆก็ฟาดเอาๆ เจ็บเป็นบ้า...”
“แหม~พูดดีไป อย่ามาเว้าวอนถึงคนที่จีนให้ได้ยินล่ะฮยอกแจ! หึ...ซีวอนอย่างงี้น ซีวอนอย่างงี้”  
“ฉันไปเว้าวอนถึงไอบ้านั่นตอนไหน ยัยแม่ม่ายลูกติด! ดูสิ๊ หน้าได้พ่อเชียว ฮ่าๆๆ”
“ฮยอกแจ!!”
“จะหยุดมั้ย?” คนนั่งคั่นกลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ
“แค่นี้ยังมีเรื่องให้พี่ปวดหัวไม่พอรึไง?” มือเรียวหยิบมันฝรั่งทอดในถุงใส่ปาก

“ผม..ผมขอโทษฮะ” ซองมินเอ่ยพร้อมกับกุมมือหัวหน้าวง
“ฮ่ะๆ ทำหน้าเศร้าทำไมก๊านน พี่ก็แค่อยากให้นายสองคนเงียบซักทีน่ะ จะดูละคร..”
“พี่...ผมป้อนม่ะ อ้ามมมม..” อึนฮยอกหยิบมันฝรั่งทอดจ่อปากหัวหน้าวงอย่างเอาใจ
“ไม่ต้องมาเอาใจเลย” อีทึกดันมือขาวจัดออกไป อึนฮยอกนั่งเบะปากทำหน้าซึม
“อ่ะๆ ป้อนก็ป้อน” คนตัวขาวฉีกยิ้มกว้างก่อนป้อนมันฝรั่งทอดให้พี่ชาย 

“ฮยาคุ มานี่” ซองมินเดินไปอุ้มเจ้าตัวเล็กที่ยังคงวิ่งซนอย่างสนุกสนานภายในห้องโถงกว้าง ก่อนจะอุ้มกลับมาที่โซฟา 
“นี่ พี่อีทึกนะ..คนที่ทำให้แกมาอยู่กับฉันได้...ส่วนนั่นไอไก่ฮยอก ไม่ต้องสนใจมันนักก็ได้นะ” ซองมินวางฮยาคุไว้ข้างๆ ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะเดินขึ้นไปนอนบนตักของอีทึก
“อ้าวพี่ ทำไมสอนลูกแบบนี้ล่ะ ไม่ดีเลยนะ เดี๋ยวผมจะฟ้องพ่อมัน” อีทึกหลุดขำเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคแซวจากน้องชายตัวดี
“ฉันนี่ไง พ่อเจ้าฮยาคุ” ซองมินกอดอกเถียงเสียงแข็ง 
“เห๊อะ~ งั้นไอมักเน่นั่นเป็นแม่มันใช่มะ?” ฮยอกแจยังคงซักต่อไป ซองมินถลึงตาออกเล็กน้อย 

คยูฮยอนเป็นแม่หรอ....  


“คิดสภาพไอคยูฮฺยอนมันเป็นแม่ ผมยาวๆแบบตอนเต้นจี ทำหน้าตาแอ๊บแบ๊วแต๋วแตก...พรืดดด...ฮาว่ะพี่ ฮ่าๆๆๆๆ” อึนฮยอกหันมาหาแนวร่วมกับพี่ชายที่นั่งคั่นกลาง พลางพากันหัวเราะลั่น  


คยูฮยอนเป็นแม่หรอ....
คยูฮยอนเป็นแม่หรอ...................................... 




‘มาหาแม่มะ...ฮยาคุจัง ^^’    



อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก =[]=!!!

ถึงใครมันจะรับได้ก็เถอะนะ ! แต่อีซองมินคนนี้ขนลุกทั้งตัวแล้ว!  



 “ไม่เอานะ!!!!!”  ซองมินอุทานลั่น ยิ่งทำให้คนที่เหลืออีกสองคนหัวเราะกันท้องแข็งไปใหญ่
“พี่ก็ไม่ไหวว่ะซองมิน ให้เจ้าคยูฮยอนใส่ผ้ากันเปื้อนเรียกฮยาคุเสียงเล็กๆงี้...”
“อ๊า ! ไม่!! พี่อย่าพูดเซ่ !! =[]=!~ ขนผมลุกไปหมดแล้วนะ”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ   ฮยาคุ๊ว~ มาหาแม่สิ๊ลูกกก”   อึนฮยอกดัดเสียงให้เล็กพร้อมใส่จริตลงไปจนซองมินแทบจะเตะให้กลิ้งหลุนๆลงไปกับพื้น  

จะอ้วก ! =o=~  


“แล้ว...บ้านเจ้าฮยาคุมันล่ะ?” อิทึกถามพลางเกาคางให้เจ้าเหมียวตัวน้อยที่นอนหลับสบายอยู่บนตัก
“เค้าจะเอามาส่งพรุ่งนี้ฮะ พอดีของขาด”
“อืม..”
“คืนนี้ก็..เอาไปนอนเตียงคยูฮยอนก่อนก็ได้ฮะพี่”
“แล้วเอาที่นอนเจ้าคยูฮยอนไปซักด้วยล่ะ คยูฮยอนไม่ได้แพ้ขนสัตว์ใช่มั้ย?”
“ฮะพี่...”
“อ่ะ คืนลูก..” อิทึกอุ้มเจ้าตัวเล็กอย่างเบามือส่งคืนให้เจ้าของ “อึนฮยอก ไปช่วยพี่เตรียมข้าวกัน”

“เอ่อพี่ฮะ..” เสียงหวานที่อุ้มเจ้าตัวเล็กอยู่ในมือเอ่ยเรียก “พวกนั้น..จะกลับมาเมื่อไหร่หรอ”
“พวกนั้น? อ่อ..พ่อเจ้าฮยาคุน่ะหรอ ไม่รู้สิ ทำไมไม่โทรไปถามล่ะ” อิทึกยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าครัวไป
“อย่าลืมบอกข่าวดีด้วยล่ะ ว่ามีลูกด้วยกันแล้วน่ะ” มืออวบขว้างหมอนอิงใส่เจ้าน้องชายตัวดี ที่ทำตัวไม่ค่อยจะสมกับเป็นน้องซักเท่าไหร่ 


ซองมินมองเจ้าฮยาคุที่นอนหลับไม่รู้เรื่องในอ้อมอก




“ขืนโทรไป...ฉันต้องทนไม่ไหวแน่ๆเลยเจ้าฮยาคุ...”      






::::::::::::::: HYAKU ! :::::::::::::::::     







หลังจากตารางงานว่าง วันทั้งวันซองมินนั่งเล่นและสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับฮยาคุ
“แกต้องเป็นเด็กดีของฉันและพี่ๆนะเจ้าฮยาคุ..” มืออวบลูบหัวเจ้าตัวเล็กที่นั่งร้องคล้ายขานรับอยู่ตรงหน้า
“ไป..ดึกแล้ว กลับที่นอนไปได้แล้ว” แต่เหมือนสิ่งที่พูดไปเจ้าตัวเล็กจะคงยังไม่เข้าใจ ซองมินจึงอุ้มฮยาคุไปยังที่นอนข้างเตียงสีหวาน
“นอนได้แล้วนะ” ซองมินลูบหัวฮยาคุไปเรื่อยๆจนมันหลับไป ดวงตากลมทอดมองไปยังเจ้าเหมียวที่หลับอย่างสบายในที่นอนอันเล็กๆ ก่อนจะเสตาหันไปมองเตียงตรงข้าม




 ....เมื่อไหร่ถึงจะกลับมา ? 


ขาเล็กก้าวไปออกไปเปิดคอมพิวเตอร์ในห้องโถง ก่อนจะเดินไปยังที่เก็บไวน์


.....สำหรับคนสองคน 


มืออวบคว้าไวน์ขวดหนึ่ง อ่านชื่อพลางรินใส่แก้วไวน์ประจำตัว สายตามองไปยังขวดที่ไวน์แทบไม่พร่อง
...ดีแค่ไหนนะ ถ้าได้ดื่มพร้อมกันสองคนอย่างทุกที 


ซองมินกระดกแก้วไวน์รวดเดียว ก่อนจะวางแก้วไว้ที่ซิ้งแล้วเดินกลับมานั่งหน้าคอมพ์


สายตาจับจ้องไปยังเว็บเพจของตัวเอง ก่อนหัวเราะเบาๆ

...เรานี่ เห่อเจ้าฮยาคุใช้ได้เลยนะเนี่ย นิ้วเรียวเลื่อนเคอเซอร์เมาส์ไปยังแถบสี่เหลี่ยม บรรจงพิมพ์ข้อความลงในไซเวิร์ลตัวเองก่อนจะกดปิดคอมพิวเตอร์และเดินเข้าห้องนอนไป...              



 ‘ดื่ม LAN Reserva 04 คนเดียว
คยูฮยอนนา~...ไวน์ซักแก้วมั้ย? หึหึ’   









หลายวันผ่านไป..ซองมินยังคงง่วนอยู่กับการดูแลเจ้าลูกชายตัวเล็กที่วิ่งซนไปทั่วทั้งหอ จนลืมบางอย่างที่หัวหน้าวงเพิ่งบอกไปเมื่อสามวันก่อน  

‘ยูนิตเอ็มจะกลับมานะ’            





“กลับมาแล้ว...” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่
“กลับมาแล้วหรอพี่...ผมกำลังยุ่งอยู่ อ๊ะ อย่าซนซี่~” เสียงหวานของซองมินตะโกนตอบมาจากในห้อง น้องเล็กขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ พี่..?   ฉันเป็นพี่ใครได้ด้วยหรอในวงเนี่ย = =;” มือใหญ่ลากกระเป๋ามาวางข้างโซฟาก่อนจะทิ้งตัวเองบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า  “นึกว่าจะมารอรับหน้าประตูซะอีก..” คยูฮยอนถอนหายใจทิ้ง เปลือกตาบางค่อยๆหลับลง  

“อ๊ะ! ฮยาคุ อย่าหนีสิ!” เสียงหวีดแหลมของซองมินทำให้คยูฮยอนต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาอย่างตกใจ
“มานี่ๆ อ๊า~เหนื่อยแล้วนะเจ้าเด็กดื้อ!!” ซองมินยังคงวิ่งไล่เจ้าแมวตัวเล็กมาจนถึงหน้าโทรทัศน์เครื่องใหญ่ 
“จับได้แล้ว!” ซองมินอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาขยี้หัวแรงๆ คยูฮยอนนั่งมองทุกอิริยาบถที่คนตัวเล็กทำ มักเน่อ้าปากจะทักให้หายคิดถึง


แต่ว่า...  





“อีทงเฮกลับมาแล้วววววววววววววว!!!” ประตูห้องเปิดอ้า พร้อมด้วยคนหน้าสวยที่ตามมาจากสนามบิน
“อ้าว ทงเฮ~” ซองมินปล่อยฮยาคุลงพื้น ก่อนวิ่งเข้าไปกอดทงเฮ พร้อมกับส่ายไปมาเบาๆ“คิดถึงจังเลยอ่ะ” ทงเฮหัวเราะลั่นก่อนดันตัวออกมา

“คิดถึงฉันเท่าใครบางคนรึเปล่า?” ซองมินมุ่ยปากเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าไปทักทายคนด้านหลังทงเฮ
“อุคกี้ คิดถึงจัง” ร่างอวบโผเข้ากอดคนตัวเล็กกว่า รยออุคหัวเลาะลั่นด้วยความจั๊กจี้
“คิดถึงเหมือนกันฮะพี่”
“แล้ว..คยูฮยอนล่ะ” ซองมินหันซ้ายขวามองด้านนอกประตูที่ไม่พบใครอีกนอกจากสองคนนี้
“คยูฮยอนมาก่อนฉันอีกนะซองมิน มารถคันเดียวกับซีวอน เห็นบอกว่าอยากรีบกลับก่อน” ทงเฮขมวดคิ้วตอบอย่างสงสัย “ยังมาไม่ถึงอีกหรอ” 

“อ๊ะ” รยออุคอุทานเบาๆ สองคนที่เหลือหันไปมองด้านหลังของซองมิน
“ค..คยูฮยอน..มาตอนไหนอ่ะ” ซองมินอ้าปากค้างชี้หน้าคนตัวสูงที่อุ้มฮยาคุอยู่ในมือ

“น่ารักจังเลย!” ทงเฮทิ้งกระเป๋าลงกับพื้นก่อนวิ่งเข้าไปหาคยูฮยอน “ขอฉันอุ้มๆ” คยูฮยอนส่งเจ้าลูกแมวไปให้ทงเฮอย่างว่าง่าย ใบหน้าเรียบเฉยของคนตัวสูงทำเอาซองมินใจเสียไม่น้อย 

“ของใครอ่ะซองมิน ของพี่หรอ ชื่ออะไรอ่ะ” ซองมินจับมือคยูฮยอนเอาไว้ข้างหนึ่ง ก่อนหันมาตอบ
“อืม ของฉันเอง ชื่อฮยาคุ..” คยูฮยอนแกะมืออวบออกจากการเกาะกุม ซองมินมองหน้าคยูฮยอนอย่างไม่เข้าใจ แต่อีกคนกลับเพียงแค่ยิ้มให้ ก่อนเดินกลับเข้าไปในห้อง 
“พี่ซองมิน..เดี๋ยวผมดูแลทงเฮกับฮยาคุให้ พี่เข้าห้องก่อนเถอะ” รยออุคที่ยืนมองเหตุการณ์เอ่ยอาสา ก่อนจะได้รับรอยยิ้มตอบจากซองมิน
“ขอบใจนะ” ร่างอวบกึ่งเดินกึ่งวิ้งตามคยูฮยอนไป 

“พี่ทงเฮ....พี่ทงเฮ เอาของไปเก็บก่อน ค่อยมาเล่นก็ได้..” คนตัวเล็กสะกิดพี่ชายที่กำลังหมั่นเขี้ยวสัตว์เลี้ยงในมือ 
“อ่ะ..อื้อๆ ลืมไปเลย โทษทีนะ” ทงเฮอุ้มฮยาคุไว้ในมือเดียว ก่อนจะก้มหยิบกระเป๋าแล้วลากเข้าไปเก็บ          




::::::::::::::: HYAKU ! :::::::::::::::::             




 “คยูฮยอน...” ซองมินค่อยๆเปิดประตูเข้ามา พบแต่เพียงน้องเล็กนอนอยู่บนเตียง ขาเล็กก้าวเดินมายังปลายเตียงก่อนจะนั่งลงข้างๆ 
“ฉันขอโทษ...ตอนแรกฉันคิดว่านายเป็นพี่อิทึกที่กลับเข้ามาซะอีก..” ซองมินเอ่ยพลางเบ้ปาก แต่คนที่พูดด้วยกลับนอนนิ่ง
“คยูฮยอนอา..ฉันขอโทษแล้วไง หือออ” มืออวบเขย่าต้นขาคนข้างๆ 
“...เสียใจนะเนี่ย...” คยูฮยอนเอ่ยปากพูดทั้งที่ยังหลับตาอยู่ “คนอุตส่าคิดถึงจะตายอยู่แล้ว” ร่างสูงดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะจ้องคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงเต็มสายตา 
“โกรธหรอ..” ซองมินเอ่ยถามเสียงอ่อย คยูฮยอนหัวเราะในลำคอเล็กน้อย
“โกรธแล้วจะง้อมั้ย”
“ง้อสิ...คราวนี้ฉันผิดเองนี่นา..” น้องเล็กยิ้มอย่างพอใจ มือหนาวางบนผมนุ่มของคนข้างๆ
“ขืนผมรอซองมินมาง้อ ผมก็ขาดใจตายพอดี”  คยูฮยอนดึงซองมินมากอดแน่น “คิดถึงจะแย่แล้ว..” 

“อื้มม คิดถึงเหมือนกัน..”
“มี้~”
“เห้ย!” เท้าเล็กๆวางแหมะบนเข่าของคยูฮยอน ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้ง
“ฮยาคุ” ซองมินผละออกจากอ้อมกอดของคยูฮยอนก่อนจะดึงฮยาคุมาอุ้ม “เข้ามาได้ไงเนี่ย?”

“ซองมินเปิดประตูทิ้งไว้น่ะ....แมวซองมินหรอ”
“อื้ม ชื่อเจ้าฮยาคุ น่ารักมั้ย” ซองมินอุ้มฮยาคุยื่นให้คยูฮยอน มือหนารับเจ้าตัวเล็กมาไว้ในอ้อมแขนก่อนลูบหัว
 “เชื่องจัง..”“ฮยาคุมันซนมากเลยนะ” ซองมินลูบหัวฮยาคุพลางยิ้ม คยูฮยอนมองท่าทางของซองมินแล้วอดจะยิ้มตามไม่ได้
“ลูกรักเลยสิท่า..” มักเน่ยิ้มมุมปาก “แล้วซองมินเป็นแม่รึเป็นพ่อเจ้าฮยาคุล่ะ”
“เป็นพ่อ” เสียงหวานตอบเด็ดขาดพร้อมกับคอยดูท่าทีของอีกฝ่าย
“ถ้าซองมินเป็นพ่อ งั้นผมจะเป็นแม่ให้มันเอง ฮยาคุจ๋า~”  ซองมินถลึงตาโพลง
“แม่เป็นแม่หนูน๊า..มามะ แม่หอมที~” ปากบางอ้าค้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง 



...ไอที่คิดไว้ว่าน่ากลัวแล้ว เจอของจริงมันน่าสะอิดสะเอียนกว่าอีกอ่ะ =[]=! 



“พอเถอะคยูฮยอน = = ฉันยอมแล้ว..”
“หือ”
“ฉันเป็นแม่เองจะดีกว่านะ” ซองมินทำหน้าเหนื่อยหน่ายพร้อมถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
“ทำไมล่า~ผมเป็นแม่ที่ไม่ดีหรอ?” เจ้ามักเน่ยังคงแกล้งซองมินต่อไป
“ไม่ใช่ไม่ดี แต่มัน...เอ่อ..เหอะน่า! อย่าทำท่าแบบนี้ให้ใครเห็นอีกนะ ฉันขอร้อง = =;”
 “ซองมิน..รักฮยาคุมั้ย”
“รักสิ รักมากด้วย..”
“อ๋า...แล้วผมล่ะ..” คยูฮยอนดึงตัวเจ้าเหมียวให้ออกห่างซองมิน  “กับแมวผมก็ไม่ยอมหรอกนะ..”

“ฮ่าๆๆ..เด็กบ้า..” ซองมินหยิกแก้มคยูฮยอนอย่างหมั่นเขี้ยว “ฉันรักนายเหมือนกันแหละ”
“แล้วทำไมทีฮยาคุซองมินบอกว่ารักมาก แต่กับผมแค่บอกว่ารักเองอ้ะ =o=” คยูฮยอนปล่อยฮยาคุลงกับพื้น ก่อนจะกอดอกทำท่าน้อยใจ 


...ถ้าซองมินทำมันคงจะน่ารักมากทีเดียว - -* 



“อะไรอ้ะ คยูฮยอน...แบบนี้ฉันก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ...” ซองมินกอดอกบ้าง คยูฮยอนหันมามองอย่างสงสัย

“น้อยใจอะไรล่ะ ผมสิควรจะน้อยใจ ซองมินรักลูกมากกว่าผมอ่ะ!”
“ฉันสิควรจะน้อยใจ!!...” ซองมินหันมาจ้องหน้ากับคยูฮยอน เว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ 



 “อยู่ด้วยกันมาจนขนาดนี้ นายยังไม่รู้เลยว่าฉันรักนายมากขนาดไหน มันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ!”  


คยูฮยอนยกยิ้มเต็มแก้ม ดึงคนตรงหน้ามากอดให้หายน้อยใจ ก่อนจะตะโกนเรียกคนด้านนอก 
“พี่ทงเฮ! มาเอาฮยาคุออกไปก่อนเร็ว”


ทันทีที่คยูฮยอนตะโกน ทงเฮก็ปรี่เข้ามาอย่างไว

“ไหนๆ  อ๊า~ฮยาคุ มาหาพี่ม่ะ เดี๋ยวจะพาไปสานสัมพันธ์กะฮีบอมมี่น๊า” มือเล็กอุ้มฮยาคุขึ้นมา
“เอ้อ ทำไมให้พี่เอาฮยาคุออกไปก่อนอ่ะ?”  



“ไม่น่าถาม...” คยูฮยอนยกยิ้มแบบเดิมๆให้ทงเฮ คนตัวเล็กขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่มักเน่จะตอบให้กระจ่าง           









“พ่อกะแม่เค้าจะอยู่ด้วยกัน ทำอะไรให้ลูกเห็นมันไม่ดีต่อการเรียนรู้เด็กนะพี่..”      










 !!!









THE END